ΣΠΟΡ ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ

Τα Τέμπη ήλθαν στην επικαιρότητα ως τόπος κατολισθήσεων και ταλαιπωρίας, όμως έχουν κι άλλες, πιό ενδιαφέρουσες πλευρές. Το “Βήμα” σκαρφάλωσε στη βόρεια πλευρά της κοιλάδας για να τα δει από μιά οπτική γωνία λίγο διαφορετική από τη συνηθισμένη. Κείμενο-φωτογραφίες: Κώστας Λακαφώσης

Το τοπίο, αδιάφορο πλέον για τον συχνό ταξιδιώτη: δεξιά όπως ανεβαίνουμε, ο Κίσσαβος, με τις απότομες πλαγιές που γεννούν κατολισθήσεις, η μεγαλύτερη από τις οποίες έκοψε την κυκλοφορία στα Τέμπη τον περασμένο Δεκέμβριο. Αριστερά μας, ο Πηνειός κυλά αρκετά χαμηλότερα από το ύψος του δρόμου- όμως, όταν είσαι κολλημένος πίσω από μιά αργοκίνητη νταλίκα και αναπνέεις το πετρέλαιο από την εξάτμισή της, η ομορφιά του τοπίου περνά στα δευτερεύοντα. Πιό ψηλά στην αριστερή πλευρά, τα επιβλητικά κάθετα βράχια με τις χαρακτηριστικές σπηλιές ανήκουν στον Όλυμπο, αφού μόλις λίγα μέτρα (όσα το πλάτος του ποταμού) χωρίζουν τα δυό βουνά. Εδώ ακριβώς “ο Όλυμπος κι ο Κίσσαβος, τα δυό βουνά μαλώνουν” σύμφωνα με το γνωστό δημοτικό τραγούδι, δημιουργώντας την αντίστιξη στην οποία βασίζεται η αφορμή της εκδρομής μας. Από τη μία πλευρά, μιά άτσαλα κομμένη ορθοπλαγιά με πολλά “μπόσικα” που μονίμως εγκυμονεί κατολισθήσεις, και από την άλλη ένας επιβλητικός, συμπαγής ασβεστολιθικός όγκος, μέσα από τον οποίο περνούν οι σήραγγες και οι γέφυρες του τρένου, με τόσο καλή ποιότητα βράχου που προσφέρεται για ένα ασφαλέστατο και πολύ ενδιαφέρον πεδίο αθλητικής αναρρίχησης!
Η επίσκεψή μας στα Τέμπη γίνεται λίγες μέρες πριν τη λήξη των έργων και την οριστική παραχώρηση του δρόμου και πάλι σε κυκλοφορία. Έτσι, δεν αποφεύγουμε την ταλαιπωρία της παράκαμψης: ανεβαίνοντας από Αθήνα, για να φτάσουμε στη βόρεια έξοδο της κοιλάδας θα πρέπει να ακολουθήσουμε την παραλιακή παράκαμψη μέσω Αγιάς και Στομίου, δηλαδή περίπου την ίδια που επέλεξαν οι Ρωμαίοι το 169 π.Χ. όταν χρειάστηκε να λύσουν το κλασικό στρατηγικό πρόβλημα της αποφυγής ενός επικίνδυνου στενού περάσματος. Μιά παρόμοια διαδρομή γύρω από τον Κίσσαβο είχε διαλέξει για να κατέβει ο Μέγας Αλέξανδρος το 336 π.Χ. παρακάμπτοντας από ανατολικά το στενό. Από την άλλη πλευρά, από τον Όλυμπο (από Καλλιπεύκη προς Γόνους) είχε κατέβει ο Ξέρξης το 480 π.Χ. παρακάμπτοντας την πρώτη γραμμή άμυνας των Ελλήνων και μεταφέροντας τη μάχη τελικά στις Θερμοπύλες.

Η συνάντηση με τον Μπάμπη Μαρινίδη, πρόεδρο του ΕΟΣ Λιτόχωρου και πολύ έμπειρο αναρριχητή, γίνεται δίπλα στην έξοδο της σιδηροδρομικής σήραγγας των Τεμπών, από όπου και φορτώνουμε τον εξοπλισμό στην πλάτη και ακολουθούμε το μονοπάτι. Μετά από είκοσι λεπτά πεζοπορίας παράλληλα με την παλιά σιδηροδρομική γραμμή, φτάνουμε στην τελική ανηφόρα προς το αναρριχητικό πεδίο, γνωστό στους μυημένους και ως “Πέταλο Έλενας”. Μή ρωτήσετε τί σημαίνει, αφού ούτε με πέταλο μοιάζει, ούτε την Έλενα συναντήσαμε για να ρωτήσουμε… Πάντως, στην αναρρίχηση, συνηθίζονται τα παράξενα ονόματα: εμείς είχαμε να διαλέξουμε διαδρομή ανάμεσα στον “Μανιτού”, τον “ζογκλέρ”, τον “Νέρωνα” και τον “Γκουζγκούνη” για να βρούμε το κατάλληλο σημείο για τις φωτογραφίες μας.
Η σπορ αναρρίχηση σε βράχο μπορεί να μοιάζει παράτολμη έως επικίνδυνη δραστηριότητα, όμως έχει τα μέτρα ασφαλείας και τις διαδικασίες που την κάνουν ασφαλή ακόμα και για τον αρχάριο. Κάθε διαδρομή έχει σταθερά σημεία ασφάλισης με κρίκους και χοντρές ατσάλινες βίδες μέσα στο βράχο, έτσι ώστε ο πρώτος αναρριχητής να ασφαλίζεται περνώντας ο ίδιος το σχοινί του από τους κρίκους κάθε δυό-τρία μέτρα ανάβασης. Η ασφάλεια της αναρρίχησης βασίζεται στα ζευγάρια: όσο ανεβαίνει ως “πρώτος” ο Νίκος Γκασδόγκας (10 χρόνια εμπειρίας σε βράχο και ίσως ο πιό ενθουσιώδης της συντροφιάς μας), ο Μπάμπης Μαρινίδης τον προσέχει από κάτω αφήνοντας σιγά σιγά το σχοινί, έτοιμος σε περίπτωση πτώσης να το τεντώσει την κατάλληλη στιγμή. Όταν ο Νίκος φτάνει στην κορυφή, είναι η σειρά του Μπάμπη να φορέσει τα ειδικά παπούτσια και να βάλει σκόνη μαγνησίας στα δάχτυλά του για να παλέψει με το βράχο και τη βαρύτητα. Ανάλογα με την εμπειρία του αναρριχητή, επιλέγεται και ο βαθμός δυσκολίας της διαδρομής. Για τον αρχάριο υπάρχει πιό βατή διαδρομή με εύκολα πατήματα, ενώ ο έμπειρος διψά για δυσκολία- αρνητικές κλίσεις, πιασίματα με ένα δάχτυλο, τυφλά σημεία που απαιτούν αποφασιστικότητα: όσο πιό δύσκολα, τόσο μεγαλύτερη η ικανοποίηση στην κορυφή, στο “ρελέ”.
Για να πεις ότι κατέκτησες τη διαδρομή, θα πρέπει να την ολοκληρώσεις χωρίς να κρεμαστείς ούτε μιά στιγμή από το σχοινί, αλλά και να μην πιαστείς από κρίκους, ιμάντες κλπ. Η μόνη επαφή που επιτρέπεται είναι το σώμα σου και ο βράχος-και μάλιστα, αν τα καταφέρεις στην πρώτη σου επαφή με τη διαδρομή (“on sight” όπως λένε), χωρίς αναγνώριση και χωρίς οδηγίες, η ικανοποίηση είναι διπλή.

Ορίστε που ανησυχούσες, μιά χαρά τα κατάφερες” μας λέει ο Νίκος Ευγενής, ο νεότερος της παρέας των “Λιτοχωριτών”, βαθμολογώντας με περίσσεια γενναιοδωρία την ολίγων μέτρων προσπάθειά μας να ανεβάσουμε τον φωτογραφικό φακό σε αξιοπρεπές για την περίσταση ύψος. “Η αναρρίχηση είναι μικρόβιο, όσοι το κολλάνε, δεν θεραπεύονται εύκολα”, συμπληρώνει, φορώντας τα ειδικά αναρριχητικά παπούτσια για να ξεκινήσει κι αυτός την ανάβαση. Δεν έχει κι άδικο…

Advertisements

Posted on December 7, 2010, in Uncategorized. Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: