Ο ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ ΑΠΟ ΜΕΣΑ

Λίγο μετά την ανακήρυξη της Ακρόπολης ως κορυφαίου μνημείου της Ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς, και λίγο πριν την ολοκλήρωση του κολοσσιαίου αναστηλωτικού προγράμματος της Βόρειας Κιονοστοιχίας του Παρθενώνα, ανεβήκαμε στον Ιερό Βράχο. Καταγράψαμε εικόνες «από μέσα» και γνωρίσαμε τα πρόσωπα που εργάζονται για την «θεραπεία» του πεντελικού μαρμάρου…Κείμενο: Αργύρης Παπαστάθης, φωτογραφίες: Κώστας Λακαφώσης

«Ώστε όλα αυτά υπάρχουν πραγματικά όπως τα μάθαμε στο σχολείο!» αναφώνησε ο Σίγκμουντ Φρόιντ όταν ανέβηκε για πρώτη φορά στο βράχο της Ακρόπολης το 1904. Έναν αιώνα αργότερα, το βράδυ της 12ης Αυγούστου του 2004, αφού ταξίδεψε σε πέντε ηπείρους και πέρασε από κάθε γωνιά της Ελλάδας, η Ολυμπιακή Φλόγα έφτανε στον Ιερό Βράχο. Η ολυμπιονίκης Νίκη Μπακογιάννη πήρε τη δάδα από τον θρύλο του στίβου Καρλ Λιούις και άναψε τον βωμό που είχε στηθεί στη δυτική πλευρά του Παρθενώνα. Οι εικόνες από την αφή της Φλόγας στην Ακρόπολη, το τελευταίο βράδυ πριν από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, έκαναν το γύρο του κόσμου. Ελάχιστοι ασφαλώς γνώριζαν τον αγώνα δρόμου που είχε προηγηθεί από όσους εργάζονταν για την αναστήλωση του Παρθενώνα, για να απαθανατιστεί «γαλήνια και μεγαλοπρεπής» η δυτική όψη του μνημείου, δίχως τις σκαλωσιές. Αναζητήσαμε τους επώνυμους και αφανείς συντελεστές των αναστηλωτικών έργων της Ακρόπολης, όσους «κατοικούν» στον Ιερό βράχο, και κοπιάζουν για τη «θεραπεία» του πεντελικού μαρμάρου. Αφορμή μας, η επικείμενη ολοκλήρωση μέσα στο 2007 δυο σημαντικών αναστηλωτικών προγραμμάτων: της αποκατάστασης της βόρειας κιονοστοιχίας του Παρθενώνα και των οροφών του κεντρικού κτιρίου των Προπυλαίων. Το οδοιπορικό μας ξεκινάει από στο κτίριο Βάιλερ, δίπλα στο υπό κατασκευή Νέο Μουσείο της Ακρόπολης στην οδό Μακρυγιάννη. Εκεί συναντάμε τον Αλέξανδρο Μάντη, τον προϊστάμενο της Α΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων Ακροπόλεως. Ανεβαίνουμε από τη νότια κλιτύ του βράχου παρέα με δεκάδες τουρίστες από το εξωτερικό που φοράνε ήδη τα καλοκαιρινά τους. Τελικός προορισμός είναι τα άδυτα των αδύτων, το εσωτερικό του Παρθενώνα. Οι εργαζόμενοι στους χώρους γύρω από την Ακρόπολη αναγνωρίζουν αμέσως τον ψηλόλιγνο πενηντάρη που μας συνοδεύει. Τον χαιρετούν και μας αφήνουν να περάσουμε από τα σημεία ελέγχου. Πλησιάζοντας στα Προπύλαια, κουβεντιάζουμε για το ενδεχόμενο επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα. Ο προϊστάμενος της Α΄ ΕΚΠΑ είχε το «προνόμιο» να διαπιστώσει από κοντά πριν από λίγα χρόνια τις καταστροφές που υπέστησαν τα γλυπτά που βρίσκονται στο Λονδίνο. «Αυτά που παρατηρήσαμε κατά την αυτοψία που κάναμε το 1999 στο Βρετανικό Μουσείου ήταν συγκλονιστικά» θυμάται. «Υπήρχαν σαφέστατα ίχνη χρήσης εργαλείων τόσο στις μορφές όσο και στο φόντο, στον «κάμπο» του αναγλύφου. Κάνοντας σύγκριση της σημερινής κατάστασης των γλυπτών με παλιά σχέδια και φωτογραφίες, πριν το 1930 και τον καθαρισμό, διαπιστώσαμε την έκταση των επεμβάσεων». Διασχίζουμε τα πλήθη των τουριστών που αλληλοφωτογραφίζονται στα σκαλιά μπροστά από τα Προπύλαια, περνάμε τα διαχωριστικά και μπάινουμε στο εργοτάξιο των Προπυλαίων. Τη σκυτάλη της ξενάγησης παίρνει τώρα η Μαίρη Ιωαννίδου, η διευθύντρια της ΥΣΜΑ, της υπηρεσίας δημιουργήθηκε το 1999 για να αναπτύξει και να επιταχύνει τις αναστηλωτικές εργασίες στην Ακρόπολη. Η δυναμική γυναίκα με τα μεγάλα μαύρα γυαλιά εργάζεται εκεί για περισσότερα από 30 χρόνια, όπως άλλωστε και ο χαμηλών τόνων αρχιτέκτονας Τάσος Τανούλας. Ο δεύτερος, έχει στις πλάτες του την κύρια ευθύνη για την ολοκλήρωση της αποκατάσταση της ανωδομής του κεντρικού κτιρίου των Προπυλαίων μέσα στο 2007. «Μέχρι το τέλος του έτους φιλοδοξούμε να κατεβάσουμε και τις σκαλωσιές» σημειώνει. Στο εργοτάξιο που διευθύνει δουλεύουν 45 άτομα. Ανάμεσα τους αρχιτέκτονες, αρχαιολόγοι, μαρμαροτεχνίτες, εργατοτεχνίτες, συντηρητές, σχεδιαστές και πάει λέγοντας… Ρωτάμε τους συνομιλητές μας τι θα αλλάξει στα Προπύλαια; «Τα σοβαρότερα προβλήματα των μνημείων της Ακρόπολης οφείλονταν στις προηγούμενες επεμβάσεις που είχαν γίνει σε αυτά και ιδίαιτερα σε αυτές που έγιναν στις αρχές του 20ου αι. από τον Ν. Μπαλάνο» σημειώνει η διευθύντρια της ΥΣΜΑ, που σωστά αντιλαμβάνεται ότι χρειαζόμαστε μια μικρή ιστορική αναδρομή για να καταλάβουμε. Την αφήνουμε να συνεχίσει. «Ο Μπαλάνος αναστήλωσε περιοχές των μνημείων χρησιμοποιώντας σε μεγάλο βαθμό αρχαίο υλικό, συγκόλλησε όμως θραύσματα από διαφορετικά μέλη, και τα αναστήλωσε σε λάθος θέσεις. Χρησιμοποίησε την τεχνολογία της εποχής του για την συγκόλληση των θραυσμάτων, δηλαδή κοινό σίδηρο του εμπορίου τον οποίο κάλυψε με τσιμεντοκονιάματα, πιστεύοντας ότι αυτό θα τον προστατεύσει από την οξείδωση. Δυστυχώς, πολύ γρήγορα τα σίδερα σκούριασαν, διογκώθηκαν και δημιούργησαν θραύσεις στα μάρμαρα». Το συμπέρασμα που βγάζουμε είναι ότι το βάρος των σύγχρονων επεμβάσεων στην Ακρόπολη δίνεται στην αποκατάσταση των ζημιών που υπέστησαν τα μνημεία από το μεγάλο αναστηλωτικό πρόγραμμα των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα. «Σήμερα αποσυναρμολογούμε τα μάρμαρα που έχουν προβλήματα» συνεχίζει η Μαίρη Ιωαννίδου. «Απομακρύνουμε τα σκουριασμένα σίδερα και προσπαθούμε να αποκαταστήσουμε τα αρχιτεκτονικά μέλη συγκολλώντας τα θραύσματα με τον σωστό τρόπο. Ποτέ δεν συγκολλούμε θραύσματα που δεν προέρχονται από το ίδιο μέλος. Ψάχνουμε στο έδαφος για την ανεύρεση άλλων θραυσμάτων που δεν είχαν χρησιμοποιηθεί από τον Μπαλάνο για την αναστήλωση. Από την έρευνα αυτή έγινε δυνατή η δημιουργία πολλών νέων μελών των οροφών των Προπυλαίων, που μας δίνει τη δυνατότητα να αναστηλώσουμε σήμερα δύο μεγάλα τμήματα των οροφών με δοκούς και φατνωματικές πλάκες. Έτσι οι επισκέπτες της Ακρόπολης από το τέλος του 2007, με την είσοδό τους σε αυτήν, θα περνούν κάτω από από τις φημισμένες από την αρχαιότητα πανέμορφες φατνωματικές οροφές των Προπυλαίων και θα απολαμβάνουν την αίσθηση που προκαλούσαν αυτές στην αρχαιότητα» συμπληρώνει. Στη διαδρομή Προπύλαια-Παρθενώνας συναντάμε την 18χρονη Αναλίν από τη Σουηδία. Το στρουμπουλό κορίτσι με τα ξανθά μαλλιά ανέβηκε για πρώτη φορά στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης. «Είναι καταπληκτικό, τεράστιο και πανέμορφο, αισθάνεσαι πολύ μικρός μπροστά του» μας λέει για το μνημείο. «Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί το ξαναχτίζουν» συνεχίζει, δείχνοντας μας τις σκαλωσιές που καλύπτουν τη βόρεια πλευρά του Παρθενώνα. «Δεν μου αρέσουν τα καινούργια κομμάτια που έχουν προσθέσει. Νομίζω ότι αφαιρούν κάτι από τη μοναδικότητα και τη γοητεία του κτιρίου» υποστηρίζει. Πλησιάζει η ώρα να περάσουμε μέσα από τα σχοινάκια που περιβάλλουν τον Παρθενώνα, και να βρεθούμε στο εσωτερικό του κτιρίου που σχεδίασαν ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης. Ακριβώς δίπλα, συναντάμε τον αρχιτέκτονα Νίκο Τογανίδη, τον προϊστάμενο του έργου αποκατάστασης του Παρθενώνα και τον διάδοχο στη θέση αυτή του αρχιτέκτονα Μανόλη Κορρέ και του πολιτικού μηχανικού Κώστα Ζάμπα. Του αναφέρουμε το σχόλιο που ακούσαμε για τις σκαλωσιές. «Δεν σας κρύβω ότι κάθε φορά που ακούμε τους επισκέπτες να μουρμουρίζουν υποτιμητικά για τις σκαλωσιές, θλιβόμαστε και καταλαβαίνουμε ότι δεν πείθουμε, έστω και αν κεντάμε εντατικά ή αν διαχειριζόμαστε τεράστιους όγκους ή λύνουμε δύσκολα προβλήματα και μάλιστα χωρίς μεγάλο κόστος» αντιδρά με ειλικρίνεια ο μεγαλόσωμος άνδρας με τα γκρίζα μαλλιά, που διευθύνει ένα από τα σπουδαιότερα εργοτάξια στον πλανήτη. Κάνουμε με επιφύλαξη το πρώτο βήμα μέσα από τα σκοινάκια της περίφραξης και αναβαίνουμε με δέος τα μαρμάρινα σκαλοπάτια για τον Πρόναο. Κοντοστεκόμαστε. Δεν είναι και λίγο πράγμα να πατάς μέσα στον Παρθενώνα. Ιδίως αν έχεις μάθει από παιδί να τον θαυμάζεις απέξω, να βλέπεις αλλά να μην αγγίζεις, και ποτέ να μην πλησιάζεις όσο κοντά θα ήθελες. Η μικρή απόσταση ανάμεσα την περίφραξη από τα σκαλοπάτια του Πρόναου, στην πραγματικότητα δεν είναι μικρή. Και αυτό γιατί η αίσθηση που εισπράττεις μέσα στον Παρθενώνα δύσκολα περιγράφεται και ουδεμία σχέση έχει με αυτό που αντιλαμβάνεται ο εξωτερικός παρατηρητής. Η «δύναμη» και η μεγαλοπρέπεια του Ναού σου σε καθηλώνουν αμέσως μόλις πατήσεις το πόδι σου στο εσωτερικό του. Στο εργοτάξιο της αποκατάστασης του Παρθενώνα απασχολούνται 71 άτομα διαφόρων ειδικοτήτων, και όπως λέγεται μεταξύ αστείου και σοβαρού πρόκειται για «το μεγαλύτερο και πιο εξειδικευμένο μαρμαράδικο της Ελλάδας». Μπροστά μας βρίσκεται ένας τεράστιος γερανός και γύρω μας σκαλωσιές ανάμεσα σε μικρά και μεγάλα κομμάτια μαρμάρου: κιονόκρανα, σπόνδυλοι κιόνων, επιστύλια. Κάποια είναι κατάλευκα, άλλα κίτρινα και τα ορισμένα δίχρωμα. Μαθαίνουμε ότι σύμφωνα με τις αρχές της αναστήλωσης η διαφορά ανάμεσα στο κίτρινο, το χρώμα που έχει το αρχαίο πεντελικό μάρμαρο, και το λευκό, το χρώμα του νέου μαρμάρου από τα λατομεία του Διονύσου, πρέπει να είναι εμφανής. Για να μπορεί να βλέπει ο επισκέπτης τις προσθήκες του νέου μαρμάρου στα τμήματα των αρχαίων μελών. Στα δεξιά μας εκτελούνται εργασίες για την αποκατάσταση της βόρειας κιονοστοιχίας του Παρθενώνα. Ρωτάμε τι είναι αυτό που βλέπουμε; «Το πρόγραμμα αυτό της βόρειας πλευράς αφορά μια περιοχή 8 κιόνων. Προσπαθούμε να το ολοκληρώσουμε μέχρι το τέλος του χρόνου» μας λέει ο υπεύθυνος του έργου Νίκος Τογανίδης. «Είναι το μεγαλύτερο και δυσκολότερο πρόγραμμα στα έργα αποκατάστασης του Παρθενώνα, καθώς η βόρεια κιονοστοιχία είχε τα σοβαρότερα προβλήματα αποκατάστασης από κάθε άλλη περιοχή. Συνολικά 230 μέλη αποσυναρμολογήθηκαν και αποκαθίστανται. Η σημερινή προσπάθεια αποκατάστασης της είναι η τρίτη και, εκτιμούμε ότι τα μεγαλύτερα προβλήματα δημιουργήθηκαν από την δεύτερη επέμβαση του Νικόλαου Μπαλάνου» συμπληρώνει. Του ζητάμε να μας κωδικοποιήσει τις επεμβάσεις που γίνονται με τρόπο κατανοητό σε μή ειδικούς. «Η διαφορές της σημερινής από τις προηγούμενες επεμβάσεις συνοψίζεται στα ακόλουθα σημεία: Σεβασμός και όχι απολάξευση της αρχαίας επιφάνειας. Συμπληρώσεις μελών με νέο μάρμαρο αφού κατασκευαστεί χυτό γύψινο εκμαγείο στην περιοχή που αποφασίζεται να γίνει η συμπλήρωση. Αφαίρεση όλων των σιδηρών οπλισμών και αντικατάστασή τους με τιτάνιο. Αφαίρεση όλων των ευτελών τσιμεντένιων συμπληρώσεων και αντικατάσταση με νέο μάρμαρο. Αφαίρεση των τυχαίων αρχαίων θραυσμάτων που συμπληρώνουν μέλη αλλά δεν ανήκουν εκεί. Προσπάθεια επαναχρησιμοποίησης αρχαίων θραυσμάτων στην αρχική τους θέση. Σχολαστική τεκμηρίωση». Και πόσο χρόνο θα χριεατείτε για όλα αυτά, επιμένουμε. «Αν οι ισορροπίες του έργου δεν διαταραχθούν, δηλαδή τα χρήματα και το προσωπικό, το έργο της πλήρους αποκατάστασης μπορεί να ολοκληρωθεί σε 15 χρόνια» απαντάει ο συνομιλητής μας, πάντοτε σε ήρεμο τόνο. Στο μεταξύ στη συντροφιά μας έχει προστεθεί η αρχιτέκτων αρχαιολόγος Λένα Λαμπρινού. Η νεαρή γυναίκα με τα βεμμένα κόκκινα μαλλιά εργάζεται εδώ και 8 χρόνια στον Παρθενώνα και εκπόνησε την μελέτη της αναστήλωσης των 8 μεσαίων κιόνων της Βόρειας Κιονοστοιχίας. Μας θυμίζει το σοβαρότερο ατύχημα στη ζωή του Παρθενώνα, το οποίο προκάλεσε την καταρρεύση των 8 κιόνων που αναστηλώνονται σήμερα. «Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1687, οπότε η Ακρόπολη βομβαρδίστηκε από τα στρατεύματα του Ενετού στρατηγού Μοροζίνη, ο Παρθενώνας βρισκόταν σε σχεδόν άριστη κατάσταση. Οι Ενετοί στην προσπάθεια τους να καταλάβουν το φρούριο της Ακρόπολης, την βομβάρδιζαν ανηλεώς επί τρία μερόνυχτα. Οι Τούρκοι, πολιορκούμενοι μέσα στο φρούριο είχαν μεταφέρει και αποθηκεύσει πυρίτιδα μέσα στον Παρθενώνα, σίγουροι ότι είναι το πιο ασφαλές κτίριο του φρουρίου με τους ισχυρούς τοίχους του. Μάλιστα στο εσωτερικό του είχαν βρει καταφύγιο τα γυναικόπαιδα από τον οικισμό του φρουρίου. Πιθανολογείται από κάποιο παράθυρο στη στέγη του κτηρίου, μία οβίδα πέρασε στο εσωτερικό και ανατίναξε την αποθηκευμένη πυρίτιδα. Η έκρηξη υπήρξε τόσο ισχυρή που μετέτρεψε το κτήριο στο ερείπιο που βλέπουμε σήμερα». Μέχρι τότε, το κτίριο διατηρούσε ανέπαφη στη στέγη του, Αν η είσοδος στον Παρθενώνα ήταν ένα πρώτο (μεγάλο) σοκ, μας περιμένει ένα ακόμη μεγαλύτερο. Με την άδεια των ξεναγών μας ανεβαίνουμε τέσσερα «πατώματα» σκαλωσιάς για να βρεθούμε στο υψηλότερο δυνατό σημείο πάνω από τους κίονες της βόρειας κιονοστοιχίας. Από κάτω μας δεσπόζει ο τεράστιος γερανός του εργοταξίου που «αναπαύεται» σε μια πλάκα μπετόν, διατάσεων 28 επί 70 περίπου μέτρων, και προστατεύει τις αυθεντικές μαρμάρινες πλάκες του μνημείου από τα βαριά «πόδια» του. Σε αυτό το ύψος μπορείς κυριολεκτικά να αγκαλιάσεις με τα χέρια σου τα κιονόκρανα. Κοιτώντας την Αθήνα του 2007 πάνω από τον Παρθενώνα, νιώθεις σα να κοιτάς από εκεί που μόνο ο… θεός «επιτρέπεται» να ανέβει. «Ακόμη και στα μέλη που βρίσκονται στην κορυφή του μνημείου και δεν φαίνονται από το έδαφος, συναντάμε απίστευτη τελειότητα και προσοχή στη λεπτομέρεια από τους αρχαίους μαρμαροτεχνίτες», σχολιάζει λίγο μετά ο 45άρης μαρμαροτεχνίτης Κάρολος Μέγκουλας, την ώρα που σκαλίζει το σπόνδυλο ενός κίονα. «Ισως γιατί οι αρχαίοι μάστορες σέβονταν και φοβόντουσαν τους αρχαίους θεούς, και ήξεραν ότι από εκεί επάνω έβλεπαν τα έργα τους» συμπληρώνει γελώντας. «Εδώ δεν επιτρέπεται το λάθος. Η λεπτομέρεια είναι στο χιλιοστό και αν κάνεις λάθος θα φανεί» παρεμβαίνει ο συνάδελφος του Κώστας Ξυπολιτίδης. Ο γεροδεμένος 60άρης σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών της Τήνου, από όπου και βγαίνουν οι καλύτεροι μαρμαρογλύπτες της χώρας. «Ακούω τους ξεναγούς να λένε σε γκρουπ με παιδιά δημοτικών σχολείων ότι η Ακρόπολη φτιάχτηκε από τον Ικτίνο και τον Καλλικράτη. Αλλά για τους αρχαίους μαρμαράδες που έκαναν όλη αυτή τη δουλειά δεν λένε τίποτα. Ποιος δούλεψε εδώ πάνω; Οι μαρμαροτεχνίτες είμαστε οι αφανείς ήρωες». Αυτό είναι το παράπονό του. Μετά την περιήγηση στο εσωτερικό του μνημείου, κατεβαίνουμε στα εργαστήρια που βρίσκονται δίπλα στη νότια πλευρά του Παρθενώνα. Εκεί έχει στήσει το στρατηγείο του ο μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος Σπύρος Οικονομόπουλος. Βρίσκεται στην Ακρόπολη από το 1992 και είναι υπεύθυνος για τον ηλεκτρομηχανολογικό εξοπλισμό που υποστηρίζει τα έργα της αναστήλωσης. Το τελευταίο έργο του είναι ο σχεδιασμός και η κατασκευή ενός ειδικού κόφτη που χρησιμοποιείται για τη δημιουργία ραβδώσεων στα νέα κομμάτια μαρμάρου που τοποθετούνται στους σπονδύλους της βόρειας κιονοστοιχίας «Το μηχάνημα μας επιτρέπει να προσεγγίσουμε τη μορφή των αρχαίων αυλακώσεων με ακρίβεια δύο ή τριών χιλιοστών» εξηγεί ο σεμνός εφευρέτης. «Στη συνέχεια, όταν τα μέλη τοποθετηθούν στη θέση τους, η κοπή των ραβδώσεων θα συνεχιστεί με το χέρι μέχρι να φτάσουμε στη μορφή που είχε η αρχαία ράβδωση». Λίγο πριν εγκαταλείψουμε την Ακρόπλη συνατάμε στα στεγασμένα εργαστήρια που βρίκσονται στη νότια πλευρά του Παρθενώνα τον μαρμαροτεχνίτη Ανδρέα Τζορτζινάκη. Το παροσυσιαστικό του, με τα καστανά μούσια και τα μακριά μαλλιά, μας φέρνει στο νου αρχαίους πολεμιστές. Τα εργαλεία του, αναμεσά τους το βελόνι, η φαγάνα και ο χειροποίητος ματρακάς που χρησιμοποπιεί για να σμιλεύσει ένα κιονόκρανο βάρους 7,5 τόνων, είναι ακριβώς τα ίδια με αυτά των αρχαίων συναδέλφων του. Του ζητάμε να μας εξηγήσει τη δουλειά του: «Φτιάχνουμε ένα πιστό αντίγραφο του κομματιού που λείπει από το αρχαίο μέλος χρησιμοποιώντας ολοκαίνουργιο υγιέστατο μάρμαρο ίδιας ποιότητας, από τα λατομεία του Διονύσου. Όταν το αντίγραφο μετρηθεί και σμιλευτεί, εφαρμόζει ακριβώς στο αρχαίο μάρμαρο. Μετά πρέπει να σμιλεύσεις και να σκαλίσείς εξωτερικά το νέο τμήμα για να ταιριάζει με τα μορφολογικά στοιχεία του αρχαίου μέλους» συνεχίζει. «Στην ουσία, παρατηρώντας το αρχαίο μάρμαρο, προσπαθείς να πατήσεις πάνω στα χνάρια του αρχαίου μάστορα, και να κάνεις το ίδιο πράγμα στο καινούργιο μάρμαρο. Δεν είναι καθόλου εύκολο, γιατί π.χ. στο ίδιο κιονόκρανο μπορεί να έχουν δουλέψει μέχρι και τέσσερις αρχαίοι μαρμαροτεχνίτες. Βλέπεις ένα δούλεμα, προχωράς, το αντιγράφεις και κάποια στιγμή το βλέπεις να αλλάζει. Και λές όπα! Εδώ έχει δουλέψει άλλος. Είναι σπαζοκεφαλιά» ομολογεί…

Advertisements

Posted on June 24, 2011, in Uncategorized. Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: