ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΝΑΕΡΙΤΕΣ ΤΗΣ ΔΕΗ

Η ξαφνική κακοκαιρία του Μαρτίου του 2011 δημιούργησε προβλήματα στο δίκτυο ηλεκτροδότησης της χώρας, ρίχνοντας κολώνες και κόβοντας αγωγούς. Οι εναερίτες της ΔΕΗ βρέθηκαν για αρκετές ημέρες σε κατάσταση συναγερμού προκειμένου να επισκευάσουν όλες τις βλάβες σε όσο το δυνατόν μικρότερο χρόνο. Το BHMAGAZINO τους ακολούθησε στο έργο τους και τους παρακολούθησε από κοντά.

Κείμενο-φωτογραφίες: Κώστας Λακαφώσης

Για να καταφέρεις να σχηματίσεις πλήρη και αντικειμενική εικόνα για την καθημερινότητα κάποιων “ιδιαίτερων” επαγγελμάτων, οι συνεντεύξεις, οι διηγήσεις και τα στατιστικά στοιχεία δεν αρκούν. Είναι πάντοτε προτιμότερο να προσπαθήσεις να βρεθείς όσο το δυνατόν πιό κοντά στην καθημερινή πραγματικότητα που επιδιώκεις να γνωρίσεις και να καταγράψεις, εγχείρημα κατά περίπτωση ευκολότερο ή δυσκολότερο, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες του θέματος.
Τί γίνεται, όμως, όταν αποφασίσεις να ασχοληθείς με τους Τεχνικούς Δικτύων Τ4/Α της ΔΕΗ, ή, στην καθομιλουμένη, με τους “εναερίτες”; Σε ποιόν να πεις ότι θέλεις να ανέβεις στην κολώνα μαζί τους και να σε πάρει στα σοβαρά; “Αυτοί είναι καλά πολύ καλά εκπαιδευμένοι, έχουν περάσει από εντατική εκπαίδευση στις Σχολές της ΔΕΗ πριν βγουν στη δουλειά”, είναι η πρώτη απάντηση, και αυτό ίσως μας δίνει μιά πιθανή διέξοδο. Μετά από αρκετές εβδομάδες άκαρπων προσπαθειών, βρισκόμαστε στη Διεύθυνση Εκπαίδευσης της ΔΕΗ για μιά ακόμα προσέγγιση. Η Δήμητρα Μίκου, Μηχανολόγος Μηχανικός στις σπουδές και με μεγάλη τεχνική εμπειρία από τα ορυχεία της ΔΕΗ όπου εργαζόταν για πολλά χρόνια, έχει μεγάλη διάθεση να βοηθήσει και μας δίνει πλήρη πρόσβαση στο εκπαιδευτικό υλικό της Σχολής. Για το πρακτικό μέρος της διαδικασίας, όμως, δεν έχει άμεση λύση-τουλάχιστον όχι στην πρώτη γνωριμία και επίσκεψη. Όμως η υπομονή και η επιμονή χρειάζονται και τη βοήθεια της τύχης μερικές φορές για να αποδώσουν, και για την περίπτωσή μας το σύμπαν συνωμοτεί ώστε μερικούς μήνες αργότερα να βρεθούμε στο κατάλληλο σημείο την κατάλληλη στιγμή, όταν για πρώτη φορά, μετά από πάρα πολλά χρόνια, υλοιποιούνται επιτέλους οι (κατά τέσσερα χρόνια σε εκκρεμότητα…) προσλήψεις ενός διαγωνισμού που έγινε στις αρχές του 2007. Η εξέλιξη αυτή φέρνει μιά μεγάλη εκπαιδευτική σειρά νέων εναεριτών στις Σχολές της ΔΕΗ στο Μπογιάτι, και αυτή είναι η ευκαιρία μας: έχοντας λάβει την προσωρινή έγκριση (με τη διευκρίνιση “και βλέπουμε…”) για την παρακολούθηση του μαθήματος “Ασφάλεια στις Εργασίες σε Ύψος”, βρισκόμαστε πλέον υπό τις διαταγές του Σπύρου Παπαδήμου, έμπειρου εκπαιδευτή εναεριτών, ο οποίος αισθάνεται απόλυτα σίγουρος, τουλάχιστον για τα θέματα ασφαλείας: “εμείς εδώ μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τους πάντες με απόλυτη ασφάλεια- ακόμα κι αν αισθανθεί οποιαδήποτε αδιαθεσία ο μαθητής, υπάρχει συγκεκριμένη μέθοδος διάσωσης ώστε να μπορέσουμε να κατεβάσουμε έναν λιπόθυμο εναερίτη στο έδαφος χωρίς κανέναν κίνδυνο”, λέει. Περνάμε τη θεωρητική εκπαίδευση (σωστή χρήση του εξοπλισμού, αγκυρώσεις, ανακόπτες διαφόρων τύπων, μέτρα ασφαλείας σε κάθε περίπτωση, κλπ) και είμαστε πλέον έτοιμοι για το πρακτικό μέρος, το οποίο χωρίζεται σε τρία μέρη: ξύλινη κολώνα, τσιμεντένια κολώνα και πυλώνας υψηλής τάσης. Εμείς θα τα παρακολουθήσουμε και τα τρία, όμως ο εναερίτης της ΔΕΗ έχει δύο κατευθύνσεις στη λήψη της ειδικότητας: είτε θα εργαστεί στον τομέα της Διανομής, οπότε και εκπαιδεύεται στην ξύλινη και την τσιμεντένια κολώνα, είτε θα πάει στον τομέα της Μεταφοράς και στους ψηλούς μεταλλικούς πυλώνες.
Το πρώτο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της νέας σειράς των T4/Α διαρκεί τρεις μήνες, στους οποίους οι μαθητές έχουν να μάθουν και πάρα πολλά τεχνικά ζητήματα γύρω από την ιδιαίτερη τεχνολογία που χρησιμοποιείται, ενώ θα ξανάρθουν κι άλλες φορές στη σχολή για αρκετές μετεκπαιδεύσεις. Όπως μας λέει και ο Κώστας Καλογερόπουλος, εκπαιδευτής Σταθμών/Υποσταθμών, “η ΔΕΗ έχει πολύ ιδιαίτερο εξοπλισμό που δεν υπάρχει πουθενά αλλού, εδώ έρχονται εκπαιδευόμενοι που έχουν βγάλει σχολή ηλεκτρολόγου και έχουν δουλέψει έξω στην αγορά, κι όμως είναι σαν να μην ξέρουν τίποτα, πρέπει να μάθουν όλους τους χειρισμούς από την αρχή”.
Η αναρρίχηση στην τσιμεντένια κολώνα είναι μάλλον η πιό εύκολη από τις τρείς, αφού γίνεται μέχρι ενός σημείου με τη βοήθεια μιάς σκάλας, κι έπειτα με τη βοήθεια μεταλλικών πείρων που μπαίνουν στις αντίστοιχες τρύπες ως προσωρινά σκαλοπάτια. Ανεβαίνεις με προσοχή, περνάς τη ζώνη γύρω από την κολώνα, βάζεις κι έναν ανακόπτη για πρόσθετη ασφάλεια και παίρνεις θέση για να κάνεις τη δουλειά σου. Αν δουλεύεις υπό τάση (όπως συχνά συμβαίνει στη Διανομή), πρέπει να έχεις το μυαλό σου συγκεντρωμένο σε αυτό που κάνεις ώστε να μην κάνεις λάθος. Αν, όμως, έχει γίνει διακοπή και κάνεις εργασίες συντήρησης, τα πράγματα είναι πιό εύκολα, αφού το μόνο που σε απασχολεί είναι η ακρίβεια στην εκτέλεση των εργασιών.
Η ξύλινη κολώνα είναι πιό δύσκολη, κυρίως γιατί είναι πιό κοπιαστική, τόσο στο “ανέβα-κατέβα” όσο και στην άβολη στάση στη θέση εργασίας. Φοράς τα ειδικά πέδιλα με το μεταλλικό ημικύκλιο και τα καρφιά, περνάς και τη ζώνη γύρω από την κολώνα και ξεκινάς να ανεβαίνεις. Στο πρώτο μάθημα, αναγκάζεσαι να κοιτάζεις τα πέδιλα σε κάθε βήμα, προσέχοντας να κρατάς τα πέλματα οριζόντια για να μην αφήνεις τη φτέρνα να γυρίσει προς τα κάτω. Ο “παλιός” ανεβοκατεβαίνει με απόλυτη άνεση σαν να ανεβαίνει σε σκαλοπάτια, ενώ τα “στραβάδια” χρειαζόμαστε τον διπλάσιο χρόνο για να βεβαιωθούμε σε κάθε βήμα ότι το πέδιλο έχει πιάσει σωστά. Φτάνοντας στην κορυφή της κολώνας, τα προβλήματα είναι δύο: η κολώνα είναι πλέον πιό λεπτή, οπότε γλυστράει και κουνάει, δίνοντας μιά ελαφριά αίσθηση ανασφάλειας μέχρι να το συνηθίσεις. Όμως, το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι, επειδή τα πέδιλα πατάνε πάντοτε σε διαφορετικό ύψος, αναγκαστικά ρίχνεις όλο σου το βάρος μόνο στο ένα πόδι κάθε φορά, το αντίθετο από την πλευρά που εργάζεσαι. Θέλεις να ανοιχτείς για να δουλέψεις προς τα αριστερά; Ρίχνεις όλο σου το βάρος στο δεξί πόδι, και αυτό μετά από λίγη ώρα αρχίζει να διαμαρτύρεται, πρώτα από τον αστράγαλο και έπειτα ολόκληρο, χτυπώντας μέχρι τη μέση και την πλάτη αν κουβαλάς και τέτοια χρόνια προβλήματα.
Ανάμεσα σε καμιά δεκαπενταριά άντρες συναδέλφους της, η Ευτυχία Νεαμονίτη είναι η μοναδική γυναίκα εναερίτισσα της τάξης μας (και η μία από τις δυό-τρεις ολόκληρης της εκπαιδευτικής σειράς). Είναι από τη Χίο, είναι κόρη παλιού “δεητζή” και μητέρα ενός αγοριού 4 ετών. Ο σύζυγός της εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα, σε εντελώς άλλο κλάδο. “Είχα βγάλει σχολή ηλεκτρολόγου και περίμενα πολύ καιρό να προσληφθώ, από την προκήρυξη του 2007”, λέει με το ύφος του ανθρώπου που απλώς κάνει μιά δουλειά χωρίς να θεωρεί ότι κάνει κάτι ιδιαίτερα σπουδαίο ή επικίνδυνο. “Ο άντρας μου δεν λέει τίποτα, μόνο να προσέχω. Ο πατέρας μου, όμως, βλέπει τις φωτογραφίες και καμαρώνει!”, συμπληρώνει με χαμόγελο.
Λίγες μέρες αργότερα, σε ένα από τα προχωρημένα μαθήματα της ξύλινης κολώνας αρχίζουμε να μπαίνουμε πιό καλά στο νόημα της δουλειάς του εναερίτη. Ο Θεόφιλος, ο Λευτέρης και ο Μανώλης είναι ανεβασμένοι και οι τρεις μαζί στην κορυφή της κολώνας και αγωνίζονται επί ώρα να περάσουν μιά βίδα για να κουμπώσουν την κατασκευή P5-2, ενώ άλλοι τρεις συνάδελφοί τους από το έδαφος ρίχνουν όλο τους το βάρος στο σχοινί της τροχαλίας για να ανέβει η βαριά κατασκευή στην κορυφή. Το ύψος είναι μόνο μιά παράμετρος της δουλειάς, όχι απαραίτητα η πιό σημαντική. Η πραγματική δυσκολία της δουλειάς αυτής (και μαζί και ο κίνδυνος) είναι στα μεγάλα βάρη, στις μηχανικές τάσεις και στις τεχνικά σύνθετες διαδικασίες, σε συνδυασμό πάντα και με την πίεση να γίνει η δουλειά γρήγορα για να έχει ρεύμα ο πολίτης που περιμένει.
Όλα αυτά θα τα διαπιστώσουμε ακόμα καλύτερα μετά την “αποφοίτησή” μας από τη Σχολή, όταν έρχεται η ειδοποίηση από τον Δημήτρη Χατζηστρογγύλη, τον έμπειρο εναερίτη της Μεταφοράς που έχει αναλάβει να μας δώσει και μιά γεύση από πραγματικές συνθήκες εργασίας: “έχουν πέσει τρεις πυλώνες στην Κάρυστο και έχει κοπεί η γραμμή που τροφοδοτεί την Άνδρο, από αύριο είμαστε εκεί κάθε μέρα μέχρι να τελειώσουμε”. Η ξαφνική δυνατή χιονόπτωση μαζί με τους ισχυρούς ανέμους στο Κάβο Ντόρο έχουν τσαλακώσει τους πυλώνες και τους έχουν ρίξει στο έδαφος. Τα χοντρά σίδερα πρέπει να κοπούν με οξυγόνο, να απομακρυνθούν με τη βοήθεια γερανού, και ένα καινούριο χωροδικτύωμα να συναρμολογηθεί επί τόπου και να τοποθετηθεί στη θέση του παλιού πυλώνα. Οι δυσκολίες δεν είναι λίγες: την πρώτη μέρα, οι χωματόδρομοι έχουν πολύ χιόνι και λάσπη, ενώ ο δυνατός αέρας δεν σε αφήνει να σταθείς όρθιος. Ήδη, για να φτάσουν άνθρωποι, οχήματα και υλικά στο σημείο του προβλήματος, αυτό από μόνο του είναι μιά μικρή περιπέτεια. Δύο ημέρες αργότερα, οι νέοι πυλώνες αρχίζουν να στήνονται στα πόδια τους, και οι μονωτήρες με τις προσωρινές τροχαλίες ετοιμάζονται να δεχθούν τον καινούριο αγωγό. Ο καιρός έχει βελτιωθεί σημαντικά, οπότε τα πράγματα είναι πιό εύκολα για τον “μαθητευόμενο”. Όταν φτάνουμε στην κορυφή, ο Κυριάκος Λυμπέρης και ο Παναγιώτης Ιωάννου είναι ήδη πάνω τέσσερις ώρες και δουλεύουν σφίγγοντας και ελέγχοντας βίδες στον πυλώνα. Χαρακτηριστικά δείγματα εναερίτη και οι δυό τους: 47 και 49 ετών αντίστοιχα, είναι ακριβώς στο μέσο όρο ηλικίας της ειδικότητας! “Εδώ και πάρα πολλά χρόνια δεν είχαν γίνει προσλήψεις τεχνικών στη ΔΕΗ. Εμείς στο συνεργείο της Αθήνας είμασταν κάποτε 42 άτομα και φτάσαμε να μείνουμε 17” μας εξηγεί ο Κυριάκος. Ο Νίκος Ευαγγέλου με τον Λάζαρο Κιρτζόγλου δουλεύουν στην άλλη πλευρά του πυλώνα, και είναι οι μόνοι τριαντάρηδες του συνεργείου, όντας από τους ελάχιστους που προσλήφθηκαν το 2004 με την αφορμή της Ολυμπιάδας.
Η δουλειά είναι βαριά, σκληρή και δύσκολη. Δεν έχουμε πλέον καμία αμφιβολία για αυτό όταν μιά ώρα αργότερα πατάμε και πάλι σε στέρεο έδαφος. Μοιάζει λίγο σουρεαλιστική, κι όμως είναι απόλυτα πραγματική η εικόνα μιάς παρέας πενηντάρηδων που σκαρφαλώνει σε κολώνες, ταλαιπωρείται από χιόνια, λάσπες και αέρα, κουβαλάει βάρη και βασανίζεται με σύνθετα τεχνικά προβλήματα (η ανάρτηση και η επανασύνδεση του καινούριου αγωγού με 300 μέτρα απόσταση από πυλώνα σε πυλώνα δεν είναι καθόλου αστεία υπόθεση), κι όλα αυτά “για να γράφουν υπερωρίες και επιδόματα” όπως νομίζουν κάποιοι. Ο Νίκος Λογοθέτης στα 51 του συνεχίζει να κάνει αυτή τη δουλειά έχοντας γλυτώσει από ένα σοβαρό ατύχημα με καλάθι γερανού πριν λίγα χρόνια στην Τρίπολη, ενώ όλοι έχουν κι από κάτι να θυμηθούν: ένα ατύχημα, έναν τραυματισμό, μιά μερική αναπηρία συναδέλφου. Τα θανατηφόρα δυστυχήματα δεν είναι λίγα, αλλά αυτή δεν είναι μιά συζήτηση που ανοίγεις δίπλα στην καρώ σκιά του πυλώνα, όταν μετά από λίγο κάποιοι θα ξανανέβουν για να δουλέψουν. Εδώ, το κακό ξορκίζεται με χοντρά αστεία, πειράγματα, φάρσες και “φανταρίστικη” ατμόσφαιρα σε κάθε διάλειμμα. Με τη γλώσσα της λογικής, εξήγηση δεν υπάρχει: ούτε στα χρήματα, ούτε στη δόξα, ούτε σε κάποιο είδος δημόσιας ηθικής ικανοποίησης. Ο καθένας από αυτούς τους ανθρώπους θα πρέπει να έχει έναν δικό του, πολύ προσωπικό και εσωτερικό τρόπο λειτουργίας και σκέψης, ώστε να λέει τη μιά στιγμή “ήλθες να δεις τα χάλια μας; Δεν πάει άλλο αυτή η δουλειά, άντε να τα παρατάμε να τελειώνουμε, δεν γίνεται” κι όμως πέντε λεπτά αργότερα να φοράει ξανά την εξάρτυση για να ανέβει και πάλι στον πυλώνα…

Advertisements

Posted on May 9, 2016, in Uncategorized. Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: